زن در آینه معرفت قرآنی

عمر گرانمایه خویش را در خدمت به اسلام و انقلاب و امام راحل(س) مصروف نموده‌اند و در سال‌های رویارویی حق و باطل از هیچ کوششی دریغ نورزیده‌اند.

از دیگر خدمات ایشان برگزاری محفل نورانی و باخیر و برکت مکتب‌الزهراء در سالروز ولادت باسعادت حضرت امام محمد باقر(ع) و طلیعه ماه رحمت رجب‌المرجب است که گامی بزرگ و تأثیرگذار در جهت تعالی شخصیت زن و حریم خانواده با تمسک به آیات و احادیث و تأسی به زندگی اسوه‌های عظیمی چون فاطمه زهراء(س) به‌شمار می‌رود.

آنچه می‌خوانید فرازی از بیانات ایشان در محفل قرآنی «مکتب‌الزهراء(س)» است که نشان از سیره معنوی و سلوک عرفانی ایشان در زندگی دارد و برخاسته از نهاد مصفای ایشان است. امید است با تأسی به سیره و زندگی زنان بزرگ تاریخ اسلام، ظاهر و باطن خویش را به نور قرآن مزین سازیم و از چشمه‌سار طهارت و بصیرت بنوشیم.

معرفت به شخصیت زن با توجه به تمسک به قرآن کریم حاصل می‌شود. قرآن تنها دارای ظاهر نیست؛ بلکه در باطن آن گنج‌هایی پنهان است که با شناخت و تدبر در معانی آن کشف خواهد گردید. همه نیازهای مادی و معنوی انسان‌ها، به‌خصوص زنان همچون ایمان، عشق به خدا، عفاف و حجاب و زندگی اصیل معنوی در قرآن آمده است. پس بر ما است در عصری که تجملات، سدی محکم در برابر معنویات شده و زیب و زیور دنیایی سایه پررنگ‌تری از ارزش‌های دینی دارد، از قرائت دقیق و صوت زیبای قرآن گامی فراتر نهیم و ره‌توشه‌ای از معانی این مائده آسمانی برای زندگی امروزی خود برگیریم. چنین نیست که قرآن محدود و محصور به عصر و شهر پیامبر باشد؛ بلکه طراوتش در تمام زمان‌ها و مکان‌ها جاری است و همه روزه بابی جدید و حقیقتی شگرف از این صحیفه انسان‌ساز بر حق‌جویان این طریق گشوده می‌گردد و آدمی باید آنچه مایه حیات دنیوی و اخروی او است، از این کتاب نورانی برگیرد؛ چرا که در روز قیامت ما را به آنچه پیشینیانمان بر آن بودند، بازخواست نمی‌کنند؛ بلکه هر نفسی باید خود پاسخ‌گوی اعمال خویش باشد.

اما آنچه در این طریق، مسلم است هوشیاری و مراقبت بیش از پیش است؛ زیرا دنیا بسیار فریبنده‌تر از آن است که ما می‌اندیشیم و خیلی زود انسان را اسیر جاذبه‌های خود می‌نماید. دست بشوید، به دنبالش می‌آید و آنجاست که هیچ تأثیری از آن همه خواندن و شنیدن نوای حق در روح باقی نمی‌ماند و نه از فضائل اخلاقی نصیبی نبرده و نه نورانیتی در قلب و زندگی‌اش به وجود آمده است؛ زیرا به آنچه خوانده شناخت نداشته و از گوهر عمل بی‌نصیب مانده است.

به طور مثال، در آیه 33 سوره احزاب می‌خوانیم: «ای زنان پیامبر! بمانید در خانه‌های خویش و خودنمایی نکنید، مانند خودنمایی جاهلیت نخستین.» برخی این آیه را مختص آن زمان و در شأن همسران پیامبر دانسته‌اند، در حالی که قرآن «هدی للناس» است و به سبب «عنایتی که اسلام بیش از مردان به آنها دارد»(1) می‌توان گفت مخاطب این آیه، هر زنی است که به دلیل عدم معرفت به معنای آیات قرآن و فرامین در جاذبه‌ها و زینت‌های ملکی گرفتار گردیده است. همچنین ما معمولا در مورد روایات بسیاری که در خصوص صله رحم آمده و یا احادیثی که ترک آن را از جمله کبائر بیان می‌کند، تنها به ظاهر آن توجه کرده و از شرایطی که برای انجام این سنت نیک بیان شده، غفلت می‌ورزیم. چه بسا نگاه‌های ناروایی که دل‌ها را می‌لغزاند و غیبت‌هایی که صورت می‌گیرد و انسان را مصداق آیه 12 سوره حجرات می‌گرداند: «و کاوش در کار مردم نکنید و زشت نخوانید پشت سر شما برخی از شما برخی را، آیا دوست دارد یکی از شما که بخورد گوشت برادر مرده‌اش را.»(2) رسول اکرم(ص) نیز در تبیین این موضوع فرمودند: «تأثیر غیبت از زنا بیشتر است.»(3) همچنین اسراف‌ها و حسادت‌ها که موجب نابودی روحیه ایمان می‌گردد. البته نباید دلگرمی‌ها و شادی‌هایی را که به سبب عیادت ما از یک مریض حاصل می‌شود، نادیده گرفت و یا از حمایت و مساعدت کسانی که در زندگی‌شان مشکلی دارند، غفلت کرد.

پیام قرآن و اولیای دین به ما زنان مسلمان این است که به خود آییم و شخصیت الهی خویش را باز یابیم و در پرتو دل‌سپردن به آیه‌های قرآن و انس گرفتن با نماز و پرهیزکاری عارفانه، به شناخت حقیقی دین خود نایل گردیم.

«پروردگارا! به رحمت خود از قصورات ما چشم بپوشان و ما را به فضل خود پاک گردان و راهی دیار خاک فرما.»

ـ پی نوشت‌ها در دفتر نشریه موجود می‌باشد.

***

برگرفته از نشریه تجلی، سال چهارم، شماره 42، فروردین 1387


/ 0 نظر / 13 بازدید