نماز، پیوند با پروردگار

به کمک و حمایت از نیازمندان بشتابند و بدین طریق، از تراکم ثروت و به وجود آمدن اختلافات طبقاتی و به دنبال آن هزار گونه جنایت جلوگیری کنند که آنان پاداش خود را نزد پروردگار خواهند داشت و در هر دو جهان از نتیجه عمل نیک خود بهره‌مند می‌شوند؛ کسانی که با برخاستن بانگ اذان، امور دنیوی را رها کرده، به فرمان خدا و رسول خدا گردن می‌نهند و فریضه الهی را بر همه منافع خود مقدم می‌دارند و خداوند نیز محبوب‌ترین و بهترین جایگاه خویش را که بهشت فردوس است، برای آنان مباح و حلال می‌گرداند و ایشان را به بهترین نعمت‌های بهشت خویش متنعم می‌سازد.

غوغای زندگی روزانه از جهات مختلفی توجه انسان را به خود جلب می‌کند و فکر آدمی را به وادی‌های گوناگون می‌کشاند؛ به گونه‌ای که جمعیت خاطر و حضور قلب کامل در آن بسیار مشکل است، اما در دل شب و به هنگام سحر و فرونشستن غوغای زندگی مادی و آرامش روح و جسم انسان، حالت توجه و نشاط خاصی به انسان دست می‌دهد که بی‌نظیر است. آری، در این محیط آرام و دور از هرگونه ریا و تظاهر و خود‌نمایی و توأم با حضور قلب، حالت توجهی به انسان دست می‌دهد که فوق العاده روح‌پرور و تکامل آفرین است.

نماز، وسیله شستشو قلب از گناهان و جلب مغفرت و آمرزش الهی است؛ چرا که خواه ناخواه انسان را دعوت به توبه و اصلاح گذشته می‌کند و بدین ترتیب، جراحاتی که به موجب گناه به روح و جان انسان وارد می‌شود، با مرهم نماز می‌توان التیام  بخشید و زنگار‌هایی را که بر قلب می‌نشیند، به واسطة نماز می‌توان زدود.

نماز وسیله پرورش فضایل اخلاقی و تکامل معنوی انسان است که او را به ملکوت آسمان‌ها دعوت می‌کند و با فرشتگان هم صدا و همراز می‌سازد و بدین سان انسان خود را در برابر پروردگار خویش بدون هیچ واسطه‌ای می‌بیند و با او به گفتگویی عاشقانه می‌نشیند.

قرآن کریم دربارة مؤمنان می‌فرماید: «الذین ان مکناهم فی الارض اقاموا الصلوه و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و لله عاقبه الامور»؛ «کسانی که چون در زمین به آنان توانایی دهیم، نماز را به پا می‌دارند و زکات می‌دهند و به کارهای پسندیده وا می‌دارند، و فرجام همة کارها برای خداست».

آری، نماز نیرویی خارق العاده به پیروان حق می‌بخشد؛ همان‌‌هایی که هرگز پس از پیروزی، همچون خودکامگان و جباران، به عیش و نوش و لهو و لعب نمی‌پردازند و در غرور و مستی فرو نمی‌مانند، بلکه پیروزی‌ها و موفقیت‌ها را نردبانی برای ساختن خویش و جامعه قرار می‌دهند. آنها پس از قدرت یافتن، به یک طاغوت جدید تبدیل نمی‌شوند و ارتباط مهرانگیزشان با خدا محکم و مستحکم می‌شود؛ چرا که صلابت سمبل پیوند با پروردگار است و زکات رمزی است برای این پیوند. و امر به معروف و نهی از منکر نیز پایه‌های اساسی ساختن یک جامعه سالم محسوب می‌شود و همین چهار صفت برای معرفی این‌گونه افراد کافی می‌باشد. بنابر‌این، در سایه‌سار نمازهای عاشقانه و عبادت‌های عارفانه، تمام خصوصیات یک جامعه با ایمان و پیشرفته فراهم می‌گردد.

معصومه رضوانی‌پور

چاب شده در نشریه تجلی، شماره

/ 1 نظر / 6 بازدید
ر.شاه حسيني

وبلاگ بسيار زيبايي داريد به ما هم سر بزنيد و از نظرات خود ما را بهره مند كنيد با تشكر